– Konspekty

 

 

Konspekty

a




 

a

KONSPEKT

Ćwiczenia wstępne – kontroli i koordynacji ruchów

Tytuł: Otwieranie i zamykanie drzwi

Materiał: drzwi z klamką, do których dziecko potrafi dosięgnąć

Cel bezpośredni: nauka otwierania i zamykania drzwi

Cel pośredni:

- nauka kulturalnego i cichego zachowywania się

- kształcenie koncentracji uwagi

- rozwijanie małej motoryki i koordynacji ruchowej

- doskonalenie samodzielności

Na co zwracamy szczególną uwagę:

- ułożenie dłoni

- szerokie otwarcie drzwi aby można było przejść

- ciche otwieranie i zamykanie drzwi

- odgłos mechanizmu klamki

Kontrola błędu: drzwi niezamknięte, trzaśnięcie drzwiami

Wiek: od ok. 2,5 roku (lub momentu rozpoczęcia uczęszczania do przedszkola)

Słownictwo:

- pojęcia (drzwi, klamka, zamek, futryna, próg, zatrzask)

- czasowniki (chwyta, otwiera, zamyka, przytrzyma)

- właściwości (cicho, głośno, w dół, do góry)

- przyimki (przed, za, przez)

Ćwiczenia:

- otwieranie i zamykanie różnych drzwi (przesuwane, z gałką)

- otwieranie i zamykanie szuflad, pudełek

Wskazówki dla dzieci niepełnosprawnych: w zależności od niepełnosprawności można na klamce zawiesić sznurek, za który dziecko będzie mogło pociągnąć

Przebieg:

Zapraszam dziecko do siebie, aby zademonstrować mu jak należ poprawnie otwierać i zamykać drzwi. W zależności od tego, w którą stronę drzwi się otwierają staję po prawej lub lewej stronie. Chwytam klamkę prawą (lewą) ręką i naciskam ją w kierunku do dołu.Otwieram drzwi tylko trochę i wskazującym palcem lewej (prawej) dłoni pokazuję dziecku zatrzask zamka. Poruszam klamką kilka razy, aby dziecko zobaczyło jak zatrzask wysuwa się i cofa. Następnie otwieram drzwi na odpowiednią szerokość i przechodzę z dzieckiem przez otwarte drzwi. Lewą (prawą) ręką znowu naciskam klamkę pokazując ruch zatrzasku, a następnie zamykam drzwi.

a


 

KONSPEKT

Ćwiczenia wstępne – kontroli i koordynacji ruchów

Tytuł: Otwieranie i zamykanie różnych przedmiotów

Materiał: różnie zamykające się pojemniczki (zasuwane, zatykane, zakręcane, zapinane na zamek, zatrzask itp.) z ukrytymi w środku przedmiotami

Ilość pojemników dostosowujemy do rozwoju dziecka. Może być ich 10 jeśli przygotowujemy dziecko do systemu dziesiętnego. W środku powinny znajdować się piękne, atrakcyjne dla dzieci przedmioty.

Cel bezpośredni: nauka otwierana i zamykania różnych pojemników

Cel pośredni:

- usprawnianie motoryki małej

- kształtowanie koordynacji wzrokowo – ruchowej

- doskonalenie koncentracji uwagi

- rozwijanie samodzielności, dokładności, wytrwałości

- nauka nawiązywania kontaktów społecznych

Na co zwracamy szczególną uwagę: różny sposób otwierania i zamykania przedmiotów

Kontrola błędu: sprawdzenie czy wszystkie przedmioty zostały dobrze zamknięte

Wiek: od ok. 2,5 roku (lub momentu rozpoczęcia uczęszczania do przedszkola)

Słownictwo:

- pojęcia (zamek, zatrzask, suwak, zakrętka, nazwy różnych pojemników)

- czasowniki (podnosi, otwiera, wyjmuje, zamyka, zakręca, odkręca itp.)

- właściwości (łatwo, trudno, zakręcony, odkręcony, zasunięty)

- przyimki (do, z, w)

Ćwiczenia: różnorodne rodzaje zamknięć (np. zestaw z małymi buteleczkami)

Wskazówki dla dzieci niepełnosprawnych: pojemniki dostosowane do możliwości dziecka

Przebieg:

Czynności tej można uczyć dziecko na dywaniku lub na stoliku. Zapraszam dziecko w wybrane miejsce,aby pokazać mu jak można otwierać i zamykać różne pojemniki. Po kolei wyciągam pojemniczki z koszyczka otwieram je bardzo wolno demonstrując dokładnie czynność otwierania. Wyjmuję z pojemniczków przedmioty i daję dziecku do obejrzenia układając pojemniczki, zakrętki i przedmioty ze środka jeden pod drugim (pojemnik –zakrętka – przedmiot). Następnie pokazuję sposób zamykania pojemników (dziecko może wkładać przedmioty do środka) zaczynając od strony, z której jest nam najwygodniej (w tym przypadku od dołu).

 


 a

KONSPEKT

Ćwiczenia wstępne – kontroli i koordynacji ruchów

Tytuł: Posługiwanie się łyżką (dwa jednakowe naczynia)

Materiał: taca, dwie jednakowe miseczki z fasolkami albo innym łatwym do nakładania łyżeczką materiałem, jedną łyżeczka (leżąca pionowo między miseczkami)

Ilość materiału dobieramy do sprawności manualnej dziecka.

Cel bezpośredni: nauka przesypywania łyżeczką

Cel pośredni:

- ćwiczenie koordynacji ruchów, pracy nadgarstka

- przygotowanie palców piszących do chwytu ołówka

- ćwiczenie samodzielności, wytrwałości

- doskonalenie koncentracji uwagi

- rozwijanie dokładności, poczucia estetyki, woli

Na co zwracamy szczególną uwagę:

- dźwięk przesypywania

- dozowanie (ilość przesypywanych ziaren – pełna łyżeczka)

- równomierny podział

Kontrola błędu: rozsypane ziarna

Wiek: od 2,5 lat

Słownictwo: – pojęcia (miska, taca, łyżka, ziarenka)

- czasowniki (nabiera,  zbiera)

- właściwości (pełny, pusty, ostrożnie)

- przyimki (z, do, na)

Ćwiczenia:

- różnego rodzaju ziarna i inny materiał do przesypywania, inne naczynia

- przesypywanie różnymi łyżkami,zastosowanie sitka

Wskazówki dla dzieci niepełnosprawnych: nietłukące się miseczki, taca z rączkami, duża łyżka

Przebieg:

Pokazuję dziecku jak należy chwycić tacę. Dziecko chwyta, przenosi i stawia tacę na stoliku(jeśli nauczyciel przenosi tacę stawia ją przed dzieckiem). Następnie pokazuję dziecku jak należy chwycić łyżkę. Przytrzymując pełną miskę lewą ręką (lub nie) wolno przesypuję ziarna z pełnej do pustej miseczki. Pod koniec przesypywania przechylam miseczkę od siebie (lub do siebie jeśli nie widać zawartości miseczki – jej dna) i nabieram pozostałe ziarna na łyżkę.Gdy wszystkie ziarna są przesypane odkładam łyżeczkę po prawej stronie tacy a następnie zestawiam obie miseczki z tacy i sprawdzam czy nie ma rozsypanych ziaren. Jeśli są zbieram je palcami
do miseczki. Następnie ustawiam miseczki z łyżką na tacy tak jak było na początku.

a


 

a

KONSPEKT

Ćwiczenia wstępne – kontroli i koordynacji ruchów

Tytuł: Przesypywanie ziaren z jednego większego pojemnika do dwóch mniejszych

Materiał: taca, porcelanowy dzbanek z materiałem do przesypywania (np. ziarna grochu) i dwa mniejsze nieprzeźroczyste pojemniki

Cel bezpośredni: nauka równomiernego przesypywania

Cel pośredni:

-ćwiczenie koordynacji ruchów i pracy nadgarstka

- doskonalenie koncentracji uwagi

- ćwiczenie wytrwałości, samodzielności

- rozwijanie dokładności, poczucia estetyki, woli

- przygotowanie do nauki matematyki

- nauka dzielenia całości na dwie części

- przygotowanie palców piszących do trzymania ołówka

Na co zwracamy szczególną uwagę:

- równomierny podział całości na części

- dźwięk przesypywania

- ostatnie ziarno

Kontrola błędu: rozsypane ziarna, nierównomierny podział

Wiek: od 2,5 lat

Słownictwo: – pojęcia (dzbanek, porcelana, miseczki, ziarna)

- czasowniki (wsypa, zbiera)

- właściwości (pełny, pusty, równomiernie, po równo, większe, mniejsze)

- przyimki (na, z do, w)

Ćwiczenia:

- różnego rodzaju ziarna (pod względem jakości i wielkości) i inny materiał do przesypywania,

- inne naczynia, większa ilość małych naczyń

Wskazówki dla niepełnosprawnych:nietłukące się, przeźroczyste naczynia, taca z rączkami, większe ziarna

Przebieg:

Pokazuję dziecku jak należy chwycić tacę. Dziecko chwyta, przenosi i stawia tacę na stoliku(jeśli nauczyciel przenosi tacę stawia ją przed dzieckiem – duża pełna miska znajduje się po prawej stronie małe, puste po lewej). Podnosząc za ucho prawą ręką pełną miseczkę wolno przesypuję ziarna do pustych miseczek (najpierw do jednej później do drugiej lub naprzemiennie).Gdy wszystkie ziarna są przesypane zestawiam naczynia z tacy i sprawdzam czy nie ma na niej rozsypanych ziaren. Jeśli są zbieram je palcami. Później ustawiam naczynia tak jak były ułożone na początku wsypując zawartość z małych misek do dużej(dwoma ruchami). 

a


 

a

KONSPEKT

Ćwiczenia związane z samoobsługą

Tytuł: Rozpinanie i zapinanie guzików (ramka z guzikami)

Materiał: Ramka z guzikami

Cel bezpośredni: nauka rozpinania i zapinania guzików

Cel pośredni:

- troskliwe obchodzenie się z przedmiotami z otoczenia

- nauka ubierania i rozbierania różnych części garderoby

- rozwijanie samodzielności, niezależności

- kształcenie koncentracji uwagi i wytrwałości

- usprawnianie ruchów rąk i doskonalenie koordynacji wzrokowo – ruchowej

Na co zwracamy szczególną uwagę:

- wyjmowanie i wkładanie guzików

- sposób przekładania guzików przy rozpinaniu i zapinaniu

Kontrola błędu: kładę dłonie na obu częściach materiału i delikatnie rozsuwam na zewnątrz

- niewłaściwie zapięta lub rozpięta ramka (nie wszystkie guziki zostały zapięte lub rozpięte, niewłaściwy dobór guzika do dziurki)

Wiek: od 2,5 lat lub przyjścia do przedszkola

Słownictwo:

- pojęcia (guzik, dziurka, część materiału, brzeg materiału)

- czasowniki (zapina, odpina,, przekłada, wkłada, trzyma)

- właściwości (odpięty, zapięty, starannie)

- przyimki (na obok, przed)

Ćwiczenia:

- wrzucanie przedmiotów do pojemników z podłużnymi otworami (typu skarbonka) np. wkładanie monety do skarbonki

- powtarzanie pracy z ramką

- zapinanie różnego rodzaju odzieży

Wskazówki dla dzieci niepełnosprawnych: mniej guzików, duże guziki i dziurki

Przebieg:

Ramka leży przed dzieckiem w ten sposób, że dziurki znajdują się po prawej stronie (dziecko jest z mojej lewej strony). Pokazuję dziecku jak należy prawidłowo rozpinać i zapinać guziki(rozpinanie i zapinanie zawsze zaczynamy od góry). Po każdym ruchu cofam dłonie w dół ramki.

Rozpinanie: Chwytam kciukiem i palcem wskazującym prawej ręki prawą część guzika (kciuk jest u góry). Lewą ręką (kciukiem i palcem wskazującym) chwytam brzeg materiału po lewej stronie guzika. Obydwie dłonie ciągnę na zewnątrz. Przekładam połowę guzika przez dziurkę (tu spoglądamy na dziecko czy ono obserwuje). Lewą ręką przekładam materiał do góry tak, że część guzika jest widoczna. Lewą ręką (palcem wskazującymi kciukiem) chwytam lewą połowę guzika. Prawą ręką (palcem wskazującym i kciukiem) chwytam brzeg tkaniny i odchylam ją tak, aby cały guzik był widoczny. Wszystkie guziki rozpinam w ten sam sposób.Gdy rozepnę wszystkie guziki obie części materiału otwieram na zewnątrz. Palcami prawej ręki chwytam lewy dolny róg,a palcami lewej ręki lewy górny róg prawej części materiału i otwieram tę część na zewnątrz. Palcami lewej ręki chwytam prawy dolny róg lewej części materiału a palcami prawej ręki chwytam górny róg tej części materiału i otwieram na zewnątrz.

Zapinanie Zamykam najpierw lewą a później prawą część materiału. Odchylam prawą ręką górną część materiału aby było widać guzik. Lewą ręką (kciukiem i palcem wskazującym) chwytam guziki wkładam go do dziurki. Widoczny w dziurce guzik chwytam palcami prawej ręki a tkaninę palcami lewej ręki i ciągnę materiał na lewo a guzik na prawo, aż stanie się on cały widoczny (przejdzie przez dziurkę). W ten sposób zapinam wszystkie guziki. Na zakończenie kładę ręce na materiale i sprawdzam czy wszystkie guziki zostały poprawnie zapięte. 

a


 

a

KONSPEKT

Ćwiczenia związane z troską o najbliższe otoczenie – Prace domowe

Tytuł: Zamiatanie

Materiał: koszyczek z fartuszkiem, naczynie z przygotowanymi odpadkami, (które można łatwo pozamiatać np. łupiny), łopatka, miotełka, samoprzylepne punkty do naklejania lub kreda

Cel bezpośredni: nauka zamiatania

Cel pośredni: - troskliwe obchodzenie się z przedmiotami z otoczenia

- kształtowanie poczucia estetyki

- wdrażanie do prac porządkowych

- kształcenie samodzielności, niezależności, dokładności, koncentracji,wytrwałości

- doskonalenie koordynacji wzrokowo – ruchowej

- rozwijanie motoryki małej, sprawności dłoni, nadgarstka, palców

Na co zwracamy szczególną uwagę:

- zamiatanie w kierunku środka i jednego punktu

- rączka miotełki skierowana w kierunku zamiatania

Kontrola błędu: resztki na stole lub podłodze, śmieci wypadają z szufelki – jest ich za dużo, szczotka musi być czysta

Wiek: od 2,5 lat lub rozpoczęcia uczęszczania dziecka do przedszkola

Słownictwo:

- pojęcia (miotełka, łopatka, odpadki)

- czasowniki  (zamiata)

- właściwości (czysty, brudny, zaśmiecony, lewa, prawa strona)

- przyimki (od, do, na, w)

Ćwiczenia:

- zamiatanie podłogi, podwórka, tarasu

- grabienie liści

Wskazówki dla dzieci niepełnosprawnych: łopatka z przykrywką, stojąca łopatka na długim kiju

Przebieg:

Pokazuję dziecku jak należy zamiatać odpadki. Rozsypuję odpadki na podłodze lub na stole(tyle ile może się zmieścić na łopatce). Na środku stolika przyklejam znaczek lub rysuję kredą punkt. Zamiatam śmieci w stronę punktu (dobrze jeśli ten punkt jest cały czas widoczny).Można zamiatać w kierunku ruchu wskazówek zegara. Zamiatam śmieci na łopatkę i wsypuję do miseczki (wymiatając z łopatki resztki śmieci i kurzu).

 


 

KONSPEKT

Ćwiczenia ruchowo – przestrzenne

Tytuł: Chodzenie po elipsie

Ćwiczenia ciszy prowadzi się gdy dzieci są na to podatne

Materiał: Linia na podłodze w kształcie owalu o długości ok. 4 m i grubości 5 cm, stolik, na którym znajdują się przedmioty np. dzwonek, świeca (ustawiony wewnątrz owalu), naczynie wypełnione wodą, kwiaty, magnetofon lub instrumenty muzyczne

Cel bezpośredni: – nauka chodzenia po linii

- kontrola koordynacji ruchowej, równowagi

- ćwiczenie świadomości własnego ciała

Cel pośredni:

- ćwiczenie mięśni nóg

- doskonalenie precyzji wykonywanych ruchów

- ćwiczenie słuchu muzycznego

Kontrola błędu: wizualna i akustyczna (rozlanie wody, dźwięk dzwonka, kapiący wosk ze świecy, potrącanie innych dzieci)

Wiek: od 2,5 lat lub przyjścia dziecka do przedszkola

Słownictwo: zależne od użytych przedmiotów

- pojęcia (nazwy przedmiotów, cisza, elipsa, tip – topy, dźwięk, wosk)

- czasowniki (chodzi, dotyka, uważa)

- właściwości (ostrożnie, uważnie, równo, krzywo)

- przyimki (z, na, do, obok)

Ćwiczenia:

- chodzenie bez przedmiotów (chodzenie tip – topami, chodzenie po sznurku lub narysowanej linii, elipsie)

- noszenie przedmiotów w jednej ręce (flaga, wahadło, dzwonek, kulka na łyżce)

- noszenie przedmiotów w obydwu rękach (flaga uniesiona wysoko, taca z jednym przedmiotem, zapalona świeca, ułożona z kilku klocków różowa wieża) położenie czegoś na głowie (koszyk z nietłukącymi się przedmiotami)

Jeżeli czynności są opanowane można włączyć muzykę (z kasety, z pianina, lub dźwięki dzwonków). Należy korygować ędy w postawie. Na elipsie nie powinno być mebli. Elipsę można podwoić - część dzieci chodzi
po elipsie wewn
ętrznej a część po zewnętrznej. Można raczkować po linii.

Przebieg:

Dzieci siedzą w okręgu na obwodzie elipsy (są oddalone od linii tak by stopy jej nie dotykały). Przedmioty
do noszenia są ustawione w dostępnym i widocznym miejscu. Pokazuję dzieciom jak chodzić po linii.
Idę naturalnymi krokami wokół elipsy zwracając uwagę dzieci na swoje ruchy (stopy stawiam równo
w naturalnym rytmie. Następnie zachęcam dzieci kolejno do naśladownictwa. Kończę ćwiczenie prosząc dzieci o zajęcie swoich miejsc.

W grupie można zaproponować trzymanie rąk wyciągniętych do przodu dla utrzymania właściwych odstępów. Uwagi nauczyciela powinny być kierowane do całej grupy a nie do pojedynczego dziecka. Przy powtarzaniu ćwiczenia należy uważać by ramiona były poziomo, a głowa wyprostowana.

a


 

KONSPEKT

Materiał zmysłowy – zmysł wzroku

Tytuł: Cylindry

Materiał:

4 bloki w naturalnym kolorze z otworami na l O cylindrów. Każdy cylinder posiada uchwyt. Zmiana wymiarów cylindrów w poszczególnych blokach przedstawia się następująco:

Blok B/1

Cylindry zmieniają dwa wymiary :

• Średnica zmniejsza się od 5 cm do 0,5 cm

równomiernie,

• wysokość (5 cm) pozostaje jednakowa

Blok C/2

Cylindry zmieniaj ą się w 3 wymiarach:

• średnica zmniejsza się od 5 cm do 0,5 cm

równomiernie,

• wysokość zmniejsza się od 5 cm do 0,5

równomiernie,

Blok D/3

Cylindry zmieniają się w 3 wymiarach:

• średnica zwiększa się od 0,5 cm do 5 cm

równomiernie,

• wysokość zmniejsza się od 5 cm do 0,5 cm,

Blok A/4

Cylindry zmieniają się w l wymiarze:

• średnica (2 cm) jest jednakowa,

• wysokość zmniejsza się od 5 cm do 0,5 cm

Jak przenosimy bloki z cylindrami?

Trzymam blok oburącz, zawsze za przeciwległe boki. Cylindry przenosimy poziomo.

UWAGA

Pierwszy pokazywany dziecku blok to blok (B) gdyż kontrola błędu jest najbardziej wyraźna. Później dziecko pracuje z blokami C i D. Na koniec z blokiem A

 

Cel bezpośredni:

- wzrokowe różnicowanie wymiarów

- doświadczenie dopasowania bryły do otworu

Cel pośredni:

- samodzielność, niezależność, dokładność, koncentracja i wytrwałość przy prawidłowym dopasowywaniu cylindrów

- kształtowanie koordynacji ruchowej

- rozwijanie małej motoryki – zwłaszcza chwytu palców „piszących”,

- przygotowanie do pisania (chwyt ołówka)

- przygotowanie do matematyki (system dziesiętny, cylinder jako pojecie matematycznej)

- przygotowanie do wychowania estetycznego (harmonijny układ cylindrów w bloku)

- rozwijanie logicznego myślenia (- układanie kontrastów i stopniowanie)

 

 

Na co zwracamy szczególną uwagę: sposób przenoszenia bloków i wyjmowania cylindrów

Kontrola błędu: zawarta w materiale (mechaniczna i wzrokowa, dotykowa)

Wiek: 3 – 3,5 r.  lub wcześniej

Słownictwo

  • poznawanie właściwości: Blok l (gruby – cienki) Blok 2 :( duży – mały), Blok 3: (wysoki, niski ,wysoki i cienki, niski i szeroki), Blok 4: (wysoki – niski)
  • stopniowanie przymiotników – zestawienie kontrastowych

Ćwiczenia:

- szukanie kontrastów

- tworzenie kolejności

- powtarzanie ćwiczeń z zasłoniętymi oczami

- wprowadzenie określeń

- stopniowanie przymiotników

- praca z dwoma blokami, trzema, czterema

- wyszukiwanie jednakowych par ze wszystkich bloków (5 par)

- rysowanie podstaw cylindrów na papierze i dobieranie wg wielkości

- zabawy na odległość (np. nauczyciel który znajduje się na jednym dywaniku prosi dziecko, które jest na drugim dywaniku o przyniesienie mu jakiegoś cylindra)

Wskazówki dla dzieci niepełnosprawnych:

- większe uchwyty,

- blok z mniejszą liczbą cylindrów (jeśli jest taka możliwość)

Przebieg:

Zapraszam do siebie dziecko mówiąc: chciałabym ci dzisiaj coś pokazać. To są cylindry. Pokazuję dziecku sposób przenoszenia bloku z cylindrami (chwyt oburącz, przenoszenie poziome) i ustawiam je na stoliku bądź dywaniku. Następnie prezentuję sposób chwytania cylindrów (trzema palcami piszącymi): chwytam cylindry, wyjmuję i wkładam do poszczególnych bloków. Wyciągam pierwszy i ostatni cylinder i ustawiam je przed blokiem, pomiędzy nimi ustawiam pozostałe wyjęte cylindry w dowolnej kolejności. Wkładam najgrubszy i najcieńszy oraz pozostałe (może to zrobić dziecko). Ten etap powtarzamy (pytamy dziecko czy chce zrobić jeszcze raz)

Przebieg lekcji trójstopniowej:

Następnie wyjmuję dwa najbardziej kontrastowe cylindry i za pomocą lekcji trójstopniowej wprowadzam pojęcia gruby – cienki.

1. Daję dziecku do ręki gruby cylinder, dziecko ogląda go z każdej strony i odkłada, następnie daję dziecku cienki cylinder. Później nazywam cylindry wskazując na nie:

to jest gruby cylinder a to cienki (\wypowiedzi dostosowuje do możliwości dziecka)

2. Zwracam się do ucznia aby ten pokazał gruby cylinder a później cienki i wydaję polecenia np. połóż gruby cylinder na dywaniku

3. Wskazując na dany cylinder pytam ucznia: co to jest?

 


 

KONSPEKT

Tytuł: Cyfry dotykowe

Materiał:

- kasetka z 9 tabliczkami z cyframi od 1 – 9 (wyjęta cyfra 0)

- materiał do uwrażliwiania palców (termos, woda, miseczka, ściereczka)

Cel bezpośredni:- poznanie graficznych symboli liczby – cyfr

Cel pośredni: - przygotowanie do pisania

- nauka kojarzenia symboli graficznych z nazwą liczebnika

- zdobycie umiejętności odróżniania i nazywania cyfr

Na co zwracamy szczególną uwagę: sposób wodzenia palcem po cyfrach

Kontrola błędu: faktura (struktura papieru ściernego koryguje ruch palca, jego prowadzenie)

Wiek: ok. 4 r.ż.

Słownictwo: matematyczne

Ćwiczenia:

- pisanie cyfr w dużym formacie (na kartkach, na tablicy)

- kreślenie cyfr palcem lub piórem na tacy z sypkim materiałem

- wyszukiwanie cyfr w otoczeniu (zegar, numery domów)

Wskazówki dla dzieci niepełnosprawnych:

- zastąpienie papieru ściernego innym materiałem np. futerkiem

- w zależności od poziomu dziecka wyjmujemy od jednej do trzech tabliczek

Uwaga!

Nie ma konieczności przestrzegania kolejności cyfr. Cyfry wprowadzamy w drugiej kolejności po sztangach numerycznych

Przebieg:

Uwrażliwiam palce dziecka dla lepszego odczuwania (mycie w wodzie i osuszanie ręcznikiem). Z pudełka wyjmuję trzy dowolne tabliczki (może to zrobić dziecko). Wodzę po cyfrze palcem, proszę dziecko o powtórzenie czynności. Następnie wodzę palcem po cyfrze i podaję jej nazwę. Dziecko powtarza. W ten sam sposób wprowadzam kolejne cyfry.

Następnie stosuję lekcję trójstopniową:

- to jest…..

- pokaż mi…. połóż…., zanieś ….

- co to jest …. (dziecko wodzi palcem i nazywa)

W ten sposób wprowadzamy wszystkie cyfry.

 


 

KONSPEKT

Tytuł: żetony i liczby

Materiał:

- do ćwiczenia wstępnego – tabliczki z liczbami od 1-10

- pudełko z cyframi od 1-10 drewnianymi lub plastikowymi

- 55 czerwonych żetonów, ołówek

Cel bezpośredni:- wprowadzenie pojęcia liczb parzystych i nieparzystych

- poznanie ze liczba 10 składa się z cyfry 1 i 0

- kształcenie umiejętności łączenia liczb z odpowiednią ilością elementów

Cel pośredni: - przygotowanie do działań matematycznych

- utrwalanie kolejności liczb i odpowiadających im ilości

Na co zwracamy szczególną uwagę: odstępy między cyframi, sposób układania żetonów

Kontrola błędu: ilość żetonów, nauczyciel

Wiek: 4-5 r. ż.

Słownictwo: matematyczne

Ćwiczenia:

- zabawy z liczbami parzystymi i nieparzystymi np. podaj mi największą liczbę parzystą jaką znasz, które części ciała mamy parzyste itp.)

- nauczyciel pokazuje dziecku liczbę i prosi aby przyniosło tyle samo przedmiotów i nazwało

- zwrócenie uwagi na numerację np. domów

Przebieg:

Dziecko układa na stoliku lub dywaniku tabliczki w kolejności od 1-10 nazywając liczby a następnie układa na nich wyjęte z pudełka cyfry. Zsuwam cyfry z tabliczek (dziecko poznaje w tym momencie, że 10 składa się z dwóch cyfr). Tabliczki zostają odłożone na bok (pamiętamy o właściwych odstępach między cyframi). Pokazuję dziecku jak układać żetony do 5. Od 6 dziecko układa samodzielnie. Ołówkiem lub palcem pokazuję, że pomiędzy żetonami liczb 2,4,6,8 możemy wodzi palcem przez środek, zaś przy żetonach 1,3,5,7… zatrzymujemy się na żetonie środkowym bez pary. I tu wyjaśniam dziecku że tam gdzie mogę przejechać palcem przez środek bez zatrzymania znajdują się liczby parzyste (przy wszystkich liczbach parzystych można dokonać podziału 1 dla mnie, 1 dla ciebie) a tam gdzie palec się zatrzymuje to liczby nieparzyste. Następnie przesuwam w dół dłonią wszystkie liczby parzystej wypowiadam słowo: parzyste (wraz z dzieckiem czytam je). Wskazuję pozostałe u góry żetony, mówię: nieparzyste i czytam wraz z dzieckiem.

 

WPROWADZENIE

Lekcje ciszy są charakterystycznym elementem metody Montessori i przeprowadzane są we wszystkich placówkach przedszkolnych i szkolnych pracujących tą metodą. Ćwiczenia ciszy pomagają dziecku odnaleźć spokój, ułatwiają skupienie i pozwalają na wyciszenie emocji. U dzieci biorących udział w lekcjach ciszy
po pewnym czasie można zauważyć:

- zwiększoną wrażliwość na dźwięki, słowo i mowę,

- wewnętrzną dyscyplinę,

- szybsze spostrzeganie potrzeb innych,

- otwarcie na nowe przeżycia,

Poprzez ćwiczenia ciszy, które za każdym razem odwołują się szczególnie do jednego ze zmysłów wzroku, słuchu, węchu, smaku, dotyku możemy przygotować zmysły do utrzymywania uwagi i nie rozpraszania się. Ponadto przez ćwiczenia ciszy możemy budzić w dziecku postawy słyszenia, widzenia, odczuwania, dźwigania, brania, dawania i otwartości na drugiego człowieka.

Podstawowym warunkiem rozpoczęcia zajęć jest zgoda dziecka. Każde dziecko powinno samodzielnie decydować, czy chce uczestniczyć w kręgu. Zajęcia te nie mogą być rozumiane jako kara. Przed przystąpieniem do ćwiczeń należy odczekać, aż wszystkie dzieci usiądą spokojnie i w sali będzie rzeczywiście cicho. Ćwiczenia powinny być atrakcyjne tak, by zaciekawić dziecko.

PRZYKŁADOWE SCENARIUSZE LEKCJI CISZY

1. Usłysz szept

Cele:
- doświadczenie ciszy rozumianej jako przeciwieństwo hałasu,

- wyostrzenie zmysłu słuchu.

Przebieg:
- Dzieci są rozproszone po całej sali.

- Nauczyciel siedzi na linii kręgu i szepcze możliwie najciszej imiona dzieci.

- Dziecko, które usłyszało swoje imię, podchodzi bezszelestnie i siada na linii kręgu (z wyszeptaniem kolejnego imienia nauczyciel czeka, aż wcześniej wywołane dziecko zastygnie w bezruchu).

2. Ruletka

Cel:
- ćwiczenie umiejętności skupiania wzroku na poruszającym się przedmiocie.

Przebieg:
- Dzieci siedzą w kręgu, w środku leży obręcz.
- Wewnątrz obręczy nauczyciel kładzie piłeczkę golfową i puszcza ją w ruch. Piłka toczy się podobnie jak
w ruletce.
- Dzieci obserwują gdzie zatrzyma się piłka to, które siedzi najbliżej puszcza piłkę ponownie w ruch.

3. Dźwięczące kulki

Cele:
- wytworzenie świadomości związku między poruszającym się przedmiotem a dźwiękiem wydawanym
przez ruch tego przedmiotu,
- uwrażliwienie zmysłu słuchu.

Przebieg:
- Do szklanej miseczki z rowkowanym dnem wkładamy szklaną kulkę i wprawiamy ją w ruch.
- Jedno z dzieci porusza miseczką nad uchem sąsiada siedzącego z zamkniętymi oczami, które można otworzyć dopiero, gdy dźwięk ucichnie.
- Miseczka przekazywana jest kolejnemu dziecku.


4. Czarodziejski ogród

Cele:
- kształtowanie umiejętności koncentrowania się na obserwowanym przedmiocie,
- doskonalenie kontroli własnych ruchów.


Przebieg:
- Dzieci siedzą w kręgu, każde trzyma w dłoniach apaszkę zwiniętą w kulkę.
- Na sygnał nauczycielki kolejno powoli otwierają dłonie, w których rozkwitają kolorowe apaszkowe kwiaty.

5. Kropelka

Cele:
- Usprawnienie zmysłu dotyku, uwrażliwienie dzieci na delikatne dotknięcia,

Przebieg:
- Dzieci siedzą w kręgu, nauczyciel upuszcza kroplę wody na twarz lub dłonie dziecka.
- Ten, kto poczuje dotknięcie kropli może otworzyć oczy.

6. Elipsa

Cele:
- Ćwiczenie koordynacji wzrokowo – ruchowej,
- Doświadczenie ciszy.

Przebieg:
- Dzieci balansują po elipsie starając się zachować równowagę i odstępy między sobą.
- W rękach mogą nieść zapaloną świecę, dzwonek, naczynie z wodą itp.